பாரமுதே.... பார் அமுதே....

கிள்ளைப் பூக்களாய் அவள் சிரிக்கும் அழகு
கொள்ளைப் போகத்தான் துள்ளிடும் மனது
ஆயிரம் குயில்கள் கூடி பாடும் சங்கீதம்
அவள் மௌனம் மொழியும் சப்த சுரம்

வானவில் அழகாய் அவள் தெரிந்தாள்
மேகத்தின் எழிலாய் உயிர் தரித்தாள்
மேனியில் மழையாய் இதழ் பதித்தாள்

நிலவொன்று நிலவொன்றை காணக் கண்டேன்
நிலை தடுமாறி விண் நிலவு நாணக் கண்டேன்
அதனாலே வெண் நிலவு தேயக் கண்டேன் - இந்த
பெண் நிலவு என் மனதில் பாயக் கண்டேன்

இருள் சூழ்ந்த கருங்குழலின்
மையல் கொண்டு நீண்டு நிற்கும் இனிய
இரவின் காதலன் நான் இறகு முளைத்த பாடகன் நான்

வண்ணமிகு மலையழகு கண்டு
கவி பாடும் கார்வண்டு
கன்னியிவள் கண்கள் என்று
குயில் கவி பாட கண்டேன் இன்று

மெல்லென அவள் இடும் நடையில்
இடை ஆடும் நாட்டியம் - அதைக்
கண்டு கவி ஓடும் பாட்டிடம்..

இடையிருக்கும் நூலுடையாய் என்
இதழ் மட்டும் தானிருக்க
மடை திறந்த வெள்ளமாய்
என் மனம் திறந்தேன் பாரமுதே
என்னைப் பார் அமுதே

.-------------------------
உங்கள் அன்பு இசையன்பன்